Anouk Griffioen (1979) tekent bij voorkeur op groot formaat en met veel expressie. Met grove lijnen en donkere vlakken, maar ook met dunne lijnen in zachte grijzen, zet zij avant-garde vrouwen op papier. Gabaseerd op poses en houdingen van (glamour) foto’s lijken het rolmodellen; sterke vrouwen. Maar de emotie overheerst; eenzaamheid, pijn, angst en frustratie worden uitvergroot, wat overblijft is de leegte, passiviteit en schaamte misschien. De vrouwen gaan op in hun achtergrond en zijn alleen in hun eigen wereld
“Nu, na een aantal jaar, herken ik een verschuiving in mijn werk. In mijn beginperiode waren het vooral ideaalbeelden. Nu zijn het veelal personages met een verhaal die soms een sterke weerzin opwekken en daarmee fascinerender zijn.”
